در سوگ آفتابی بهنام سایهوقتی قصه گوی تقدیر ، ستاره ای را از محفل مهربانی ها به خاموشی فرامیخواند تا غمگینانه و مبهوت تنها خط سیر گذرش را شاهد باشیم ، حزنی جانکاه در جامه مشکی گل شقایق نمایان میگردد تا مرثیه غمی را رقم زندآه ای واژه شومآخر چگونه خبر آوردی که امیر هوشنگ ابتهاج پر کشید و رفت ؟ای روزگار ، امان بده ، بگذار وطن و هموطنم قدری جامه ماتم از تن رنجور برون کنند ، باور کن که چشمه اشک های این سرای پاک از این اتفاق های پی در پی خشکیده ، دیگر چه میخواهی طلب کنی !راست میگویی این عطش تشنگی را به نوازش بارانی از رحمت مهربانی اجابت کنای راوی قشنگی درخت ارغوان بیا و باز با آن سوز عارفانه بازگو زیباییش را برای ماتو خویش را سایه نامیدی اما چون پرتوی درخشان آفتاب به امید جلوه روشنایی میدادیحیف و هزاران آه که چنین غریبانه در دیار غربت بقچه رفتن بستی و ما نیز بی خبر ، درگیر شلوغی چه کنم های زندگی !به راستی حیف در نبودنت چه واژه معناپذیری خواهد شدنازنین من ، گاه در میان گفتمان هایت کلام را به سکوت وامیگذاشتی و بغض و درد دلت را قورت میدادی و به پکی عمیق در میان دود ، خود را پنهان می کردی و شاید چنین آه را به بستر پرواز سوق میدادیدر نوشته هایت رایحه بارانی ملموس است که افسوس به نم بارانی از اشکپای اعجاز کلامت ، حد طنازی هنر را به اوج میرساندی و مستانگی احساس را به جنونتو از شکوه وطن سرودی و سرای امید را جاودانه در ذهن ها شکل دادی و چنان وطن را فاخر نام بردی که با هر بار شنیدنش اشکی به روایت شوق تولد می یابد آنطور که هر ایرانی سراسر شور میگرددای انیس خلوت شهریار و دنیایی از نام هاي پر افتخار ، رفتی تا غصه نبودن ها در کمین حالمان باشندگفتم حال !حالی که نمانده است !مهربانا کمی

وقتی حجله نشین حزن اویی میشويم که عاشق بود و به حق شاعر

لینک دیدار در آپارات

https://www.aparat.com/v/lpMkS

✍ به قلم و اجرای
مسعود خدیوی کاشانی

ادیت : فاطمه تیموری

کاری از رادیو مهرآوا

Instagram.com/masoodkhadivi
Telegram.me/masoodkhadivi